دنيای خط خطی

بر بلندای دستان تو جایی را نمی شناسم

نمی توانم که ، بشناسم

همه ی وجودم یکباره تمنای حضورت را ؛

نزدیک تر از رگهای گردنم می خواهد .

چقدر بی تابانه می خواهمت مادر ؛

تمام کودکیم ، تمام نوجوانی و جوانیم و

 تمام اکنونم ، هنوز هم قلب و دستان خدائیت را می لرزاند .

می دانم !

می دانم عزیز تر از جان ؛

 هنوز هم دلبسته ی کودک نافرمانت هستی .

چشمانت هنوز هم خیره  به نگرانی های مادرانه می ماند .

 زود است زود ، برای دانستن آنچه به نام تو ست ؛

هنوز شاگرد کلاس های کودکی و ندانستنم

نگاه مهربانت همیشه به نگاه من گره خورده و

هر آخم ، آه از نهادت می کشد مادر

وای مادرم ، عزیزم،  مهربانم ،  

جانانم ، چه بی تابانه میخواهمت ؛

میخواهمت مادر  ، از جان دوست تر میدارمت

 عاشقانه می خواهمت  مادر

((اینک موج سنگین گذر زمان است که در من می گذرد .

اینک موج سنگین گذر زمان است که چون جوبار آهن در من می گذرد .

اینک موج سنگین گذر زمان است که چون دریایی از پولاد و سنگ در من می گذرد . ))

و بی قراریهای من ؛ در یک بغض فروخورده خلاصه می شود !

((چه بگویم ؟ سخنی نیست .))

از  این همه بی مروتی ها !

                                             سخنی نیست ،

                                                          که نیست ،

                                                                   که نیست .

دستان مهربان تو حماسه ای است ماندگار ؛

شاهنامه ای خواهد شد ؛

اگر ترانه ام عاشقانه سروده شود .

همه ی تو دریایی است به وسعت آسمانها ؛

آری !

تو برای کودکت خدای آرزوهایی ؛

و چشمانت سرزمین رویاها  .

من حقیقت سالها خستگی و به دوش کشیدنهایت را ،

در خط ، خط  پیشانی تو در می یابم ؛

نه !

هنوز هم کودکم  برای فهمیدن آنچه ،

از نمو من ، در بند بند تو رخنه کرده ؛

و باز هم تویی که  ، مرا در می یابی .

امروز دومین روز ماهی است بهاری  ،

 که تو ، برای نواختن یک سمفونی زیبا ،

 به نام پدر ؛

 به سرزمین خاکی ما قدم نهادی  و

هزاران بهارـ دیگر چشم به راه ـ دومین روز این ماه خداییند .

دلم هوای خودـ  خود ـ خودمو کرده ،

 هوای تازه ی بهار ، واسه یه نفس ـ عمیق ـ عمیق !