دنيای خط خطی

یادمـان رفـت کـه عـاشق بـودیم

عشق را در ته این کوچه ی تنگ

هر نگاه ، یک بوسه !

یادمان نیست که تنها من و تو، یک مائیم .

یادمان باشد که آرامش ما ...

 رمــز، تنهایی نیست

یادمان رفت که در یاد دل هم باشیم .

سرزمین من و تو ،

روی دریای جنون موج به موج می لرزد .

یادمان نیست  که باید ! 

 یادمان باشد ، اینجا در همین نزدیکی

پشت دندانها ماری است ،

 خوش خط و خال

نیش بی درمانش 

آ...ی می سوزاند !

آ...ی می خشکناد!

آ...ی می لرزاند ،

 در تبی آتشـزا 

آی  میمیراند !

یـادمان نیست ، کـه سـرما بـاشیم

یادمان رفت که گرمای تن هم باشیم .  

یادمان نیست ...

یـادمان رفـت که عـاشق بـودیم ! 

می شکنی،

می شکنی !

تا که فریاد شوی ، که شکستم شیشه ی احساس را !

گاهی وقتها  بی صدا می شکنی ،

می شکنی،

می شکنی !

تا که آوازه ی بیگانه شوی ، که شکست حرمت ،این همه شیشه شکنی !

گاهی وقتها  بی صدا می شکنی ،

می شکنی،

می شکنی !

تا که من ناله کنم ، آخر ای دل ، تو چقدر می شکنی ؟!

من و تو یکی دهان ایم
که با همه آوازش
به زیباتر سرودی خواناست .

من و تو یکی دیده گان ایم
که دنیا را هر دم
             در منظر خویش
                              تازه تر می سازد.

نفرتی
از هر آنچه بازمان دارد
ازهر آنچه محصورمان کند
از هرآنچه واداردمان
                  که به دنبال بنگریم،ـ

دستی
که خطی گستاخ به باطل می کشد .

من و تو یکی شوریم
از هر شعله ای برتر ،
که هیچ گاه شکست را بر ما چیره گی نیست
چرا که از عشق رویینه تن ایم .

و پرستویی که در سرپناه ما آشیان کرده است
با آمدشدنی شتابناک
خانه را
     از خدایی گم شده 
                             لب ریز می کند .

                                                      "شاملو"

این آدمیان !

در بی نهایت خاموشی دل ، اسیر روزگار بد اندیشند ...مسخ شده ی تاریخی که آبستن                       قصه های کودکانه ای بیش نیست .

قصه ی دل بستن سلاخی که زمین را به زمان وعده ی شوم می دهد  ، تا هنگامه ای از  ...

این همان قصه ای است که غصه ها را پس و پیش می شمارد ، شاید این بار شهر زادی                  نباشد تا غصه های گره خورده را بجای قصه ای  بگشاید. 

ترجمان کدام حرف پاسخی است  به دلتنگی های روزگار !

این آدمیان !

!

سکوت هم رنگ می بازد از این فریادهای بی ثمر  ،

در این باران هجمه های بی اثر !